امروزه مقبوليت كسى چون سهراب سپهرى، در قواره و اندازه‏اى است كه فراموش مى‏كنيم اين موقعيت براى او چگونه به دست آمده است. در واقع چون از زمانه او كمتر آگاهى داريم، شايد به اين موضوع هم كمتر توجه كنيم كه سهراب با گذر از چه شرايطى به جايگاه امروزى‏اش دست يافته است. سهراب ـ به گفته نزديكان ـ علاوه بر مهربانى و فروتنى، خجول بودن و تمايل به تنهايى بود و شايد هم انزوا ـ و به زعم برخى روشنفكران آن زمان، منفعل و دور از مردم! و عجبا كه وقتى به شخصيت او، آن هم در شور و حرارت جوانى، كه لازمه‏اش ميل به جنجال و مطرح شدن است نگاه مى‏كنيم، به صبورى‏اش پى مى‏بريم. سهراب تمام آن سخنان دلسردكننده را مى‏شنيد اما بدون لحظه‏اى درنگ مسير خود را مى‏پيمود. او كتاب به كتاب، بيشتر پخته و صاحب سبك مى‏شد و اشعارش را شناسنامه‏دارتر مى‏كرد. او در شعر به جايى رسيد كه زبانِ خاص خود را يافت: سرراست و ساده. و اشعارش را به مجموعه‏اى از تابلوهاى بى‏بديل براى خواننده‏اش مبدل ساخت. شايد اين حرف به گزافه نباشد كه در دو سه كتاب آخر، هر خط از اشعار او، فقط مختص اوست و احتمالاً هر كس با اندك آشنايى با آثارش مى‏تواند آن را تشخيص دهد.