با خانم فاطمه زاهدى از طريق دوستى مشترك، قرار ملاقات گذاشتيم و در تاريخ ششم آذر ماه رأس ساعت مقرر به منزل ايشان در يكى از مناطق شمالى تهران رفتيم.
خانه‏اى نسبتا قديمى و بزرگ با معمارى خاص كه طراح آن با گوشه چشمى به معمارى بناهاى بسيار قديمى و تلفيق آن با معمارى زمان خود تركيبى زيبا آفريده است. پنجره‏هاى ميانى ساختمان كه از نماى بيرونى بسيار چشم نواز است ارسى‏هاى قديمى با شيشه‏هاى قرمز را به ياد مى‏آورد. چيدمان داخلى ساختمان هم بسيار با سليقه بود. از ما، در اتاقى كه به سبك سنتى چيده شده بود پذيرايى به عمل آمد كه اين سبك سنتى و پذيرايى گرم و كامل و مفصل، با روح بانوى مهربان و شرقى خانه هماهنگى بسيار داشت.
خانم زاهدى همان طور كه خودش هم اشاره كرد كمتر صحبت مى‏كند. او بيشتر شنونده است و به قول خودش در اثر همين شنيدن‏ها سوژه اصلى داستانهايش را از زبان افرادى كه با آنها به گفتگو مى‏نشيند به دست مى‏آورد و در اين سكوت و توجه به ديگران، به مشكلاتى پى مى‏برد كه شايد منحصر به فرد باشد. اگر طرف مقابل به او اجازه كنجكاوى دهد، با كمى پرس و جو، به داستانى كه مى‏خواهد راه يافته و آن را به رشته تحرير در مى‏آورد. او مى‏گويد داستان‏هايش از همين واقعيات و اتفاقات نشأت گرفته و هر جا لازم بوده مثلا در توصيف يك منظره يا شناساندن قهرمان داستان، از قوه تخيلش استفاده كرده است.
پس از گپى دوستانه و خودمانى، خانم زاهدى ترجيح داد كه پاسخ سؤالات ما را به صورت كتبى بدهد. بنابراين پس از ساعتى كه به عنوان مهمان با او بوديم و لطف نمود و چند جلد از كتابهايش را امضاء شده به ما هديه داد، از حضورش مرخص شديم و قرار شد پس از نوشتن جواب سؤالات ما را مطلع سازد تا براى گرفتن پاسخها مجددا او را ملاقات كنيم.
آنچه در زير مى‏خوانيد خلاصه‏اى است از مطالبى كه در پاسخ سؤالات ما نوشته است.
فاطمه زاهدى فروردين ماه در شهر انارك متولد شد و در سن 14 سالگى بنا به ميل پدرش ازدواج كرد. در حالى كه در آن سن و سال، درك درستى از ازدواج نداشت با جان و دل مسئوليت سخت زندگى را پذيرفت و خيلى زود صاحب فرزند شد. چون عاشق درس و مطالعه بود در كنار فرزندان كوچكش، كتابهاى دوران دبيرستان را تهيه كرد و بدون معلم در امتحانات متفرقه شركت نمود و توانست ديپلم خود را در رشته طبيعى بگيرد. در آن دوران، اوقات فراغت خود را با مطالعه كتب ادبى مى‏گذراند و نوشته‏هاى پراكنده‏اى را گردآورى مى‏كرد. زمانى كه ديپلم گرفت مى‏توانست به دانشگاه برود، اما با وجود علاقه‏اى كه به رشته پزشكى داشت، به جهت اينكه فرزندانش خردسال بودند و همسرش هم در كنار كار، تحصيل مى‏كرد، تصميم گرفت فداكارى نمايد و از خواسته خود دست بكشد تا بتواند به فرزندان و همسرش رسيدگى كند. بنابراين تصميم گرفت، اگر خودش اين امكان را ندارد كه پزشك شود تا به دردمندان كمك كند، لااقل شرايطى را فراهم و مهيا سازد كه فرزندانش در اين رشته تحصيل كنند. به همين جهت تمام فكر و وقتش را وقف همسر و فرزندانش كرد و حالا شاكر خداوند است كه به آرزويش رسيده است و فرزندانش توانسته‏اند به پويايى كامل برسند.
بعد از آنكه فرزندانش به ثمر رسيدند و از جانب آنها دغدغه‏اى نداشت، احساس كرد بايد به طور جدى دنبال علاقه ديرين خودش، كه نويسندگى بود، برود. تا امروز پنج كتابش به چاپ رسيده است. براى چاپ اولين كتابش بسيار اذيت شد اما هيچ وقت نااميد نشد، چون به شم خودش اعتقاد داشت. وقتى اولين كتابش چاپ شد احساس كرد فرزند مفيد ديگرى به جامعه تقديم كرده است. امروز اكثر ناشران خودشان تقاضاى چاپ كتابهايش را دارند و او از اين جهت بسيار خوشحال است. هميشه اين حس در او وجود داشت كه قسمتهاى به ياد ماندنى زندگى را به رشته تحرير درآورد تا براى هميشه در سينه تاريخ ثبت شود. از نوجوانى اين حس در وجودش غليان داشت و دلش مى‏خواست برش‏هاى نابى از زندگى بشرى را بنويسد. خانم زاهدى به نوشتن علاقه‏مند است، چون معتقد است در داستان و رويا مى‏توان به تمام آرزوها رسيد و ناكاميها را به كامروايى و حسرت‏ها را به كامرانى تبديل كرد.
از دوران دبيرستان به نوشتن علاقه داشت و زنده ياد پدرش كه بسيار اهل مطالعه بود او را بيشتر به اين سمت هدايت كرد. وى بعد از ازدواج به جهت مسئوليتهاى مادرى هيچ گاه فرصت زيادى براى جدى گرفتن علاقه خود نداشت تا اينكه با به ثمر رسيدن فرزندان، براى نوشتن تصميم جدى گرفت.
ايشان معمولا اصل داستان‏ها را از وقايعى كه در زندگى واقعى به وقوع مى‏پيوندد برمى‏گزيند. سپس به تحقيق و مطالعه پيرامون موضوع مى‏پردازد و بالاخره شروع به نوشتن مى‏كند. از نظر او هر نوشته فراز و نشيب و كشمكش و تعليق و نهايتا خاتمه‏اى در خود دارد و او سعى مى‏كند داستان را طورى پيش ببرد كه وقايع به خوبى ساخته و پرداخته شوند. هر چند كه حوادث در عالم غير واقعى اتفاق مى‏افتد اما طورى بيان شود كه حالت رئاليستى داشته باشد و واقعى جلوه كند. او مى‏گويد موضوع داستانهايش براساس سرگذشت واقعى اشخاص است و هميشه شكارچى موضوع خاصى است تا بتواند پيامى براى خوانندگان داشته باشد. او به تحقيق معتقد است و مى‏گويد براى پيدا كردن داستان و سوژه خوبى كه پيام دهنده باشد، شش ماه تحقيق مى‏كند و بسيارى مواقع از خبرهاى گوشه و كنار الهام مى‏گيرد. او سعى مى‏كند صراحت و صميميت و جريان سيال ذهن را در آثارش رعايت كند و معتقد است اگر بتواند اين فاكتورها را به كار گيرد، مى‏تواند اثرى ماندگار خلق كند.
ايشان بر اين باور است كه آنچه موجب توجه عموم به يك اثر مى‏شود، برمى‏گردد به آنكه اين اثر چقدر بيانگر احساسات يا آلام، شادى‏ها، كامروايى‏ها يا ناكامى‏هاى مردم در زندگى واقعى است. در واقع نويسنده بيانگر مطالبات مردم از زندگى مى‏باشد. خانم زاهدى مى‏گويد: «با مطالعه تاريخ ادبيات داستانى، مى‏بينيم كه ادبيات فاخر دوران كلاسيسيسم به دليل اينكه از توده مردم فاصله گرفت، محكوم به فنا شد و شكست خورد ولى در همان زمان دانته با آثارش در ميان مردم ماندگار شد و تا به امروز در اوج مانده است».
خانم زاهدى مى‏گويد: «وقتى مشغول نوشتن اثرى هستم، كاملا خود را در ميان شخصيتهاى داستان مى‏بينم و گاهى هم با آنها بلند صحبت مى‏كنم. يكى از روزهايى كه مشغول نوشتن بودم و داشتم با صداى بلند، با شخصيت داستان حرف مى‏زدم، دخترم كه در همان نزديكى بود با صداى لرزان گفت «مامان دارى با كى حرف مى‏زنى؟» و من اسم شخصيت داستانم را بردم و گفتم با او صحبت مى‏كنم. دخترم كه تعجب كرده بود يك فنجان چاى برايم آورد و گفت «مثل اينكه خيلى خسته شدى حدود سه ساعت است كه در اتاق هستى و بيرون نيامده‏اى» كه جواب دادم نگران نباش تنها نبودم!».

فهرست آثار:
از كيمياى مهر
پرى ناز
شب زيباشدن من
عشق آمدنى بود
چشمان منتظرم
سحر نزديك است
ضيافت اشك‌ها

«امشب در زيرانوار سيم گون ماه
دنيا با تمام زيبائيهايش در دست‏هاى من است
تو كلماتى عاشقانه نثارم كردى
كلماتى كه هرگز فراموش نخواهم كرد
با دسته‏اى از گل سرخ كه برايم آوردى
تو قصه عشق گفتى
با لبخندى شيرين...»
از كتاب «پرى‏ناز»